ثبت شرکت ها و ثبت برند

ادعای حق تقدم کردن to Claim the right of priority                                                       
موضوع حق تقدم برای اولین بار در ماده (4) این کنوانسیون، حق تقدم به این معناست که براساس یک اظهارنامه قانونی برای حمایت از حق اختراع، نمونه اشیاء مصرفی، طرح ثنعتی یا علامت تجاری که در یکی از کشورهای عضو توسط یک درخواست کننده به ثبت رسیده است همان درخوتست کننده ( با قائم مقام قانونی اش ) می توان به هنگام دادن اظهارنامه برای حمایت در دیگر کشورهای عضو و در یک دوره مشخص زمانی ( شش یا دوازده ماهه) از حقوق معینی برخوردار شود.1  با این اظهارنامه مؤخر به نحوی برخورد خواهد شد که گویی در همان تاریخ اظهارنامه اول  (یا مقدم ) ثبت شده اند. به عبارت دیگر، این اطهارنامه های مؤخر ار وضعیت تقدم در ارتباظ با کلیه اظهارنامه های مرتبط با همان اختراع که پس از تاریخ اظهارنامه اول به ثبت رسیده اند، برخوردار خواهند بود.1  
همان ظور که در این ماده آمده سات طول و دوره حق تقدم بر طبق انواع گوناگون حقوق مالکیت صنعتی متقاوت است. برای حق اختراع و نمونه ها یاشیاء مصرفی، دوره تقدم دوازده ماه است. برای طرح های صنعتی و علائم تجاری این دوره شش ماه است. حق تقدم را می توان فقط برای اولین اظهارنامه برای همان حق مالکیت صنعتی مبتنی کمرد که می بایستی در یک کشور عضو به ثبت رسانده می شده است . از این رو امکان این امر وجود ندارد که یه دنبال اظهارنامه اول، اظهارنامه دومی را به ثبت رساند که احتمالاً اصلاح شده باشد و پس از اظهارنامه دوم به عنوان مبنای حق تقدم در ارتباط با موضوع گنجانده شده در اظهارنامه اول استفاده کرد.2  
اظهارنامه مؤخر باید راجع به همان موضوع اظهارنامه اول باشد که تقدم آن ادعا شده است.به بیان دیگر، اختراع، نمونه اشیاء مصرفی، علامت تجاری یا طرح صنعتی واحدی باید موضوع هر دو اظهارنامه باشد. با وجود این امکان دارد که از اظهارنامه ای برای گواهی اختراع به عنوان مبنای حق تقدم رای ثبت یک نمونه اشیا ی مصرفی استفاده کرد و برعکس.2 پس گرفتن، رها کردن یا رد اظهارنامه اول، صلاحیت ان برای استفاده شدن به عنوان مبنای تقدم را از میان نمی برد. حق تقدم حتی در موردی که اظهارنامه اول ایجاد کننده آن حق، دیگر باقی نیست، به بقای خود ادامه می دهد.3
اثر حق تقدم، در ماده چهار (ب) کنوانسیون پاریس آمده است. به موجب این ماده در نتیجه ادعای حق تقدم، با اظهارنامه مؤخر باید به نحوی برخورد کرد که گویی قبلاً در زمان ثبت اظهارنامه اول در کشوری دیگر، که تقدم آن ادعا شده است، اظهارنامه مؤخر به ثبت رسیده است و بر طبق حق تقدم کلیه اقدامات انجام شده در طی زمان بین تاریخ های ثبت اظهارنامه های اول و مؤخرف یعنی دوره به اصطلاح تقدم ، نمی توانند حقوق ناشی از اظهارنامه مؤخر را از میان ببرند.4
در قانون ثبت علائم و اختراعات ایران در رابطه با حق تقدم مقرر در کنوانسیون پاریس به نحو صریح و روشن مطلبی نیامده است.
در طرح پیشنهادی به مجلس شورای اسلامی در رابطه با حق تقدم تعیین تکلیف شده است.
د ماده (6) این طرح آمده است:
اظهارنامه می تواند حاوی اعلامیه ای مبنی بر تقاضای حق تقدم به نحو مقرر در کنوانسیون پاریس باشد. حق تقدم می تواند بر اساس یک یا چند اظهارنامه ملی یا منطقه ای یا بین المللی باشد که توسط متقاضی یا سلف او در هر کشور یا برای هر کشور عضو کنوانسیون مذکور ( یا هر عضو سازمان تجارت جهانی) تسلیم شده است.
هرگاه اظهارنامه حاوی اعلامیه ای مبنی بر تقاضای حق تقدم باشد اداره ثبت از متقاضی می خواهد که ظرف مدت معینی رونوشت اظهارنامه نخستین گواهی شده توسط ثبت محل تقاضا را ارائه دهد. اثر اعلامیه مذکور همان است که در کنوانسیون پاریس مقرر شده است.