رد کردن لینک ها

سرمایه شرکت

سرمایه شرکت

تشکیل شرکت های تجاری منوط به داشتن سرمایه است. عمده هدف تشکیل شرکت های تجاری دستیابی به سود و منفعت و تقسیم آن بین شرکا و سهامداران است.

در شرکت های تجاری هر شخصی که به عنوان سهامدار یا شریک وارد شرکت بشه باید مبلغی را به عنوان سرمایه، چه نقد و چه غیر نقد، وارد صندوق شرکت نماید و بعد از ورود به شرکت و ثبت شرکت تجاری، این سرمایه به عنوان سرمایه و دارایی شرکت محسوب میشه و از دارایی و سرمایه شخصی شرکا و سهامداران خارج میشه و هیچ حقی نسبت به آن ندارن چون شرکت مالک تمامی سرمایه و دارایی های ست که شرکا و سهامداران در صندوق شرکت گذاشتند حتی اگر این سرمایه و دارایی غیر منقول باشد.

در شرکت های سهامی اعم از سهامی عام و سهامی خاص، سرمایه شرکت به صورت سهام بین سهامداران تقسیم شده و مسئولیت هر سهامدار در این نوع از شرکت فقط تا مبلغ اسمی سهام است. برای ثبت شرکت سهامی عام حداقل سرمایه پنج میلیون ریال و برای ثبت شرکت سهامی خاص حداقل سرمایه یک میلیون ریال است که 35 درصد آن هنگام ثبت می بایست در حساب شرف تاسیس تادیه گردد.

در شرکت های با مسئولیت محدود سرمایه به سهام تقسیم نشده و هر یک از شرکا مبلغی را به عنوان سهم الشرکه در صندوق شرکت می گذارد و مسئولیت شرکا نسبت به دیون، قروض و بدهی های شرکت به اندازه سهم الشرکه هر یک از آن هاست. ضمنا میزان سرمایه اعلام شده با اقرار مدیرعامل یا هیئت مدیره به ثبت می رسه و نیازی به واریز وجه نمی باشد.

شرکت های تضامنی با سایر شرکت ها متفاوت است، همانطور که از نوع شرکت مشخص است، مسئولیت هر یک از شرکا برای پرداخت تمام بدهی ها و قروض شرکت ، تضامنی و نامحدود است.

در شرکت های مختلط سهامی، سهامدارانی که سرمایه آن ها به صورت تعداد سهام است در برابر قروض و بدهی های شرکت فقط تا میزان مبلغی اسمی سهم خودشان مسئولیت دارند . شریک ضامن مسئویت تمام قروض و بدهی های شرکت است حتی اگر بدهی ها بیشتر از سرمایه شرکت باشد. اگر تعداد شریک ضامن بیشتر از یک نفر باشد، مقررات مربوط به روابط بین شرکا و همچنین مقررات مربوط به مسئولیت مقابل طلبکاران، وفق قوانین شرکت تضامنی است.

در شرکت مختلط غیر سهامی، شریکی که به عنوان شریک ضامن است مسئولیت تمام بدهی ها و قروض شرکت را دارد و مسئولیت شریک با مسئولیت محدود فقط تا سرمایه ای که در شرکت گذاشته.

توجه: میزان سرمایه شرکت هیچ ارتباطی به تشخیص مالیات نداشته و در نظر گرفتن و اعام سرمایه واقعی وظیفه مدیران و موسسان شرکت می باشد.

آورده شرکا به دو دسته نقد و غیر نقد تقسیم می شود:

  • آورده نقدی : پول نقد است که شریک یا سهامداری که متعهد به پرداخت آن شده باید در زمان مشخص شده، آن را پرداخت نماید و گرنه مسئول پرداخت اصل و ضرر و زیانی است که طبق قانون در موعد مقرر به صندوق شرکت پرداخت نکرده.
  • آورده غیر نقدی : به سه دسته مال مادی ، مال غیر مادی و صنعت تقسیم می شود.
    • مال مادی زمانیکه به صندوق شرکت وارد می شود باید تقویم شود. مال مادی می تواند منقول باشد مانند رایانه و یا اینکه غیر منقول باشد مانند ملک
    • مال غیر مادی مالی است که وجود مادی و فیزیکی ندارد ولی از حیث اعتبار ، دارای ارزش مالی است و قابل مبادله است. مال غیر مادی هم در زمان ورود به شرکت باید توسط کارشناسان مربوطه تقویم شود و ارزش مالی آن تعیین شود. مانند اسم تجاری، برند، علامت تجاری، طرح صنعتی
    • صنعت که شامل فعالیت، هنر و دانش می باشد و در واقع مال معنوی به حساب می آید. بنابراین ورود شریک با آورده صنعت به صندوق شرکت تجاری قابل انجام است. مشروط به اینکه صنعت مجاز و قانونی باشد.

اگر در زمان تشکیل شرکت آورده شرکا و سهامداران نقد باشد که مشخصا باید مبلغی به عنوان سرمایه به صندوق شرکت پرداخت شود و اگر این آورده غیر نقد باشد، باید توسط کارشناس رسمی دادگستری یا کارشناس سازمان بورس و اوراق و بهادار و یا حتی توسط خود شرکا و سهامداران، تقویم به ارزش مالی شود. آورده غیر نقد می تواند اسم تجاری، برند، علامت، طرح صنعتی، سرقفلی، کسب و کار، تکنولوژی خاص و تک، اموال منقول و غیر منقول باشد.

در شرکت های ایرانی سرمایه گذاران خارجی می توانند حتی تا تمام مبلغ سرمایه شریک شوند و سرمایه شرکت را تامین کنند و حتی اگر این سرمایه گذاری به صورت غیر نقدی باشد تقویم به سهم الشرکه یا سهام شده و ارزش مالی آن باید تعیین شود که این امر با توجه به سیساست جذب سرمایه گذاران خارجی کاملا قانونی می باشد.

بازگشت به بالای صفحه
تماس با مشاوران یا چت آنلاین>>