رد کردن لینک ها

مستندات مربوط به سرمایۀ شرکت شمال چه مواردی است ؟

شرکت­های تجاری برای تشکیل شرکت و برای اینکه بتونن از لحاظ مالی اونو تأمین کنن، باید سرمایه داشته باشن. هر کدوم از شریک­ها برای اینکه توی شرکت شریک باشن باید یه دارایی رو به عنوان سرمایه وارد شرکت بکنن؛ حالا چه این سرمایه­ای که میارن وجه نقدی باشه، یا یک دارایی غیرنقدی، فرقی نمیکنه. آورده­های شرکاء به محض اینکه شرکت ثبت شه و شخصیت حقوقی ایجاد بشه، از دارایی­های شخصی اونها جدا میشه و به عنوان دارایی شرکت به حساب میاد. هدف شرکاء از شریک شدن توی شرکت­های تجاری، به دست آوردن سود و تقسیم اون بین اعضای شرکته.

 اون دارایی که از آورده­های شرکاء توی شرکت جمع میشه، سرمایۀ شرکته و شرکت مالک اونه؛ هم این سرمایه، و هم هر دارایی دیگه­ای که تا زمانی که شرکت فعال و زنده ست، به اون اضافه میشه، جزو دارایی­های شرکت، و متعلق به اونه؛ یعنی هیچ کدوم از شریک­ها، حق و سهمی توی اون اموالی که به عنوان سرمایۀ شرکت محسوب میشه ندارن. حق شرکاء توی یک شرکت تجاری، در واقع یک نوع حق دینیه، حتی اگه آوردۀ اونها مال غیرمنقول باشه، یعنی نشه اونو از جایی به جای دیگه انتقال داد، مثل زمین، معدن و … .

شرایط و حکم­های مختلفی برای دارایی­ها و سرمایۀ انواع مختلف شرکت­های تجاری وجود داره.

در شرکت­های سهامی، سرمایۀ شرکت به سهام تقسیم شده، و صاحبان سهام فقط به اندازۀ مبلغ اسمی سهامشون مسئولیت دارن. در زمان تشکیل یک شرکت سهامی عام، سرمایۀ اون نباید کمتر از پنج میلیون ريال باشه، شرکت­های سهامی خاص هم سرمایه­شون در زمان تأسیس، نباید کمتر از یک میلیون ريال باشه.

توی یک شرکت با مسئولیت محدود، سرمایۀ شرکت به سهام تقسیم نمیشه، بنابراین در شرکت­های با مسئولیت محدود هر کدوم از شرکاء فقط به اندازۀ سرمایه­ای که به شرکت آورده، در مقابل قروض و تعهدات شرکت مسئوله.

در شرکت­های تضامنی اگر دارایی و سرمایۀ شرکت برای پرداخت قرض­های اون کافی نباشه، هر کدوم از شرکاء مسئولیت دارن که تمام قرض­های شرکت رو پرداخت کنن.

توی شرکت­های مختلط غیرسهامی، اون شریکی که ضامنه، مسئول پرداخت همۀ اون قرض­هاییه که ممکنه به وجود بیاد و ممکنه مقدارشون بیشتر از دارایی­های شرکت باشه، یعنی اگه دارایی­های شرکت برای پرداخت قرض­هاش کافی نباشه، شریک ضامن مسئول پرداخت مابقی قروضه، ولی شریک با مسئولیت محدود در این نوع شرکت­ها، فقط به اندازۀ سرمایه­ای که به شرکت آورده و یا باید بیاره، مسئولیت داره.

توی شرکت­های مختلط سهامی شرکاء دو نوعن، یا شریک سهامین و یا شرک ضامنن. شرکای سهامی اون شریک­هایی هستن که سرمایۀ اونها به صورت سهام، یا همون قطعات با قیمت مساوی، تقسیم شده، مسئولیت این شرکاء به اندازۀ همون سرمایه­ای هست که به صورت سهام توی شرکت دارن. شریک ضامن شریکیه که سرمایۀ اون به صورت سهام درنیومده، شریک ضامن مسئول همۀ قرض­هاییه که ممکنه علاوه بر دارایی­های شرکت به وجود بیاد، ، یعنی اگه دارایی­های شرکت برای پرداخت قرض­هاش کافی نباشه، شریک ضامن مسئول پرداخت مابقی قروضه، اگه در شرکت­های سهامی مختلط تعداد شریک­های ضامن بیشتر از یک نفر باشه، اونوقت مسئولیت اونها در مقابل طلبکارهای شرکت، مثل مسئولیت شرکاء در شرکت­های تضامنیه؛ یعنی اگه اگه دارایی­های شرکت برای پرداخت قرض­هاش کافی نباشه، هر کدوم از شرکای ضامن مسئول پرداخت همۀ قرض­های شرکته.

 بنابراین ارزیابی و برآورد سرمایه و مقدار اون در زمان ثبت شرکت خیلی مهمه، چون هم مقدار مسئولیت هر کدوم از شریک­ها رومشخص میکنه، و هم روابطی که بین شرکاء در مورد مسائل مختلف، مثل سود و زیان و روش رأی گیری و …، وجود داره رو تعیین میکنه.

آورده­هایی که هر کدوم از شرکا به شرکت میارن رو میشه به دو دسته تقسیم کرد؛ دستۀ اول آورده­های نقدی هستن، و دستۀ دوم آورده­های غیرنقدین.

ــ آوردۀ نقدی: توی شرکت­های تجاری اون شریکی که تعهد میکنه که وجهی رو به صورت نقدی به شرکت بیاره، باید توی زمان تعیین شده به تعهدش عمل کنه، اگه اینکارو نکنه مثل این میمونه که دین خودشو پرداخت نکرده، و اگه اینجور شرایطی پیش بیاد، طبق قواعد عام، اون شریکی که تعهدشو انجام نداده، به پرداخت اصل و فرع دین خودش محکوم میشه.

ــ آوردۀ غیرنقدی: در شرکت­های تجاری آوردۀ غیر نقدی ممکنه به صورت مال مادی و یا مال غیرمادی و یا صنعت (یعنی همون فعالیت، کار و هنر) باشه.

ــ مال مادی: مال مادی اون مالیه که بشه اونو لمسش کرد، مال مادی ممکنه منقول باشه مثل میز و صندلی، و یا ممکنه غیر منقول باشه مثل زمین و خونه؛ که در هر صورت مال مادی باید در زمان ورودش به شرکت ارزیابی و برآورد بشه.

مال غیرمادی: مال غیرمادی یعنی مالی که قابل لمس نیست و وجود مادی نداره، ولی جامعه به اون اعتبار داده و قانون هم اون رو به رسمیت شناخته، مثل حق اختراع، حق تألیف، حق تصنیف و یا بطور کلی­تر هر نوع حق مالی که ارزش مبادله­ای داشته باشه، مثل حق ارتفاق، ( یعنی حق یک شخص توی ملک کس دیگه­ای برای کمال استفاده از ملک خودش، مثلاٌ حق کسی که برای رفتن به ملک خودش و یا آبیاری میتونه از ملک کس دیگه­ای عبور کنه) و یا حق انتفاع (مثل حق استفاده از ملکی که شخصی در اختیار کسی قرار میده بدون اینکه مالکیتشو به اون انتقال بده و یا حق استفاده از مالی که مالکی نداره). اموال غیر مادی هم باید مثل اموال مادی ارزیابی بشن، درسته که ارزیابی این نوع از مال سخت­تره، ولی باز هم کارشناس­های هر رشته میتونن برای اونها ارزش پولی تعیین کنن.

صنعت: یک شریک میتونه تعهد کنه که صنعت، یعنی همون دانش، فعالیت و یا هنر خودش رو به عنوان آورده به شرکت بیاره. این صنعت باید به عنوان دارایی و آوردۀ شریک به شرکت وارد بشه، نه به عنوان کاری که کارگر و یا کارمند برای انجام دادن اون مزد میگیره. توی  کشور فرانسه، در شرکت­های سهامی و شرکت­های با مسئولیت محدود نمیشه صنعت رو به عنوان آورده و یا سرمایه به شرکت آورد، چون کسایی که از این شرکت­ها طلبکارن، حق اینو ندارن که برای وصول طلبشون به دارایی­های شرکا مراجعه کنن، و تنها تضمینی که برای پرداخت طلب اونها وجود داره سرمایۀ شرکته، که باید از اموال مادی و غیرمادی به وجود اومده باشه، و به همین دلیل توی این نوع شرکت­ها نمیشه به صنعت یک شریک به عنوان قسمتی از سرمایۀ شرکت نگاه کرد، چون امکان وصول نداره؛ ولی توی حقوق ایران این ممنوعیت وجود نداره، و بنابراین در همۀ شرکت­های تجاری، که شامل شرکت­های با مسئولیت محدود و شرکت­های سهامی هم میشه، صنعت یک یا چند شریک میتونه به عنوان آوردۀ اونها به شرکت به حساب بیاد. این نکته خیلی مهمه که صنعتی که به عنوان آورده به شرکت وارد میشه، مشروع باشه، به همین خاطر اگه کسی نفوذ سیاسی داشته باشه، و شرکت این نفوذ سیاسی رو به عنوان آورده از اون قبول کنه، شرکت باطل میشه.

پس با توجه به موارد بالا، آوردۀ شرکا به شرکت ممکنه به صورت آوردۀ نقدی و یا غیرنقدی باشه، مثل اموال منقول و غیرمنقول، حق اختراع، اسم تجاری، برند، علائم تجاری و طرح صنعتی، تکنولوژی منحصر به فرد، حق انتفاع، سرقفلی، کسب و پیشه و منافع عین مستأجره (به چیزی که اجاره داده میشه و مورد اجاره­ست عین مستأجره میگن) و موارد دیگۀ مثل اینها، که همۀ این سرمایه­های غیرنقدی باید ارزیابی بشن و ارزش مالی اونها مشخص بشه، این ارزیابی بعضی وقت­ها به وسیلۀ کارشناس رسمی دادگستری و بضی وقت­ها هم بوسیلۀ ساز و کارهای اجرایی که توی سازمان بورس برای بازار ایده و مالکیت معنوی وجود داره انجام میشه، توی بعضی از شرکت­ها هم خود شرکا این ارزیابی رو انجام میدن.

در مورد اینکه آیا میشه بعضی از اموال، مثل حق دینی و طلب شرکا و آوردۀ اعتباری، آوردۀ مهارت فنی، صنعتی، پزشکی، مهندسی و آوردۀ خارج از سرمایه رو ارزیابی مالی کرد یا خیر، یک نظر واحد وجود نداره.

حداقل سرمایه برای شرکت­های سهامی خاص، یک میلیون ریال و برای شرکت­های سهامی عام پنج میلیون ریاله، ولی توی قانون برای بقیۀ شرکت­های تجاری حداقلی برای سرمایه وجود نداره.

یکی از سؤالایی که توی شرکت­های تجاری به وجود میاد اینه که آیا میشه شریک­هایی که خارجین و ایرانی نیستن، سرمایۀ شرکت رو تأمین کنن یا نه؟ با توجه به قانون تشویق سرمایه گذاری خارجی و با توجه به اینکه هیچ منع قانونی برای اینکار وجود نداره، سازمان سرمایه گذاری خارجی این موضوع رو پیگیری کرده و آخرش نتیجه­ای که به همۀ دستگاه­ها ابلاغ شده این بوده که شرکت­های ایرانی میتونن حتی تا صد در صد از سرمایۀ خودشون رو به وسیلۀ سرمایه گذارهای خارجی تأمین و به صورت سهم الشرکه ارزیابی کنن، و دربارۀ این مسئله هیچ محدودیتی وجود نداره.

طبق پیشنویس لایحۀ جدید قانون تجارت، سرمایۀ شرکت­های سهامی عام در زمان تشکیلشون نباید از پنج میلیارد ریال کمتر باشه، سرمایۀ شرکت­های سهامی خاص هم در زمان تشکیل، نباید کمتر از پانصد میلیون ريال باشه.

به گفتگو بپیوندید

4 × دو =

بازگشت به بالای صفحه
تماس با مشاوران یا چت آنلاین>>