(~.) (اِ.) لوله سفالی که برای عبور آب در زیر زمین کار می‌گذاشتند.

(گُ) [ په. ] (ص.) لال، بی زبان.

(~.) (ص.) نیکو، خوب، زیبا.

(گُ. شُ دَ) (مص ل.) لال شدن.

(گُ) (اِ.) ماری که تازه پوست افکنده باشد.

(گَ گَ) (اِ.) شوخی، مزاح، مسخرگی.

(گُ گُ) (ص.) کسی که زبانش هنگام حرف زدن می‌گیرد.

(گُ) (حامص.) لکنت و گرفتگی زبان.

(گَ) (اِ.)
۱- وقت، زمان، هنگام.
۲- بوته زرگران.

(گُ) [ په. ] (اِ.) مدفوع آدمی.

(~.)
۱- خزانه دار.
۲- نقاد، صراف، صیرفی.
۳- مأمور خراج، جهبذ.
۴- دانشمند بزرگ.

(گَ بَ یا بُ) (ص مر.) خداوند رتبه و مقام، صاحب مسند.

(گُ هَ) (اِ.) نک گوهر.

(~.) (ص نسب.) ذاتی، سرشتی.

(گَ هَ) (اِمر.) گاهنبار.

(گَ رِ) (اِمر.) نک گاهواره.

(~.) (ص.) دلیر، پهلوان.

(گَ یا گُ) (اِ.) زمین پست، مغاک، گودال.

(گُ) (اِ.)
۱- هرچیز گرد و گلوله مانند.
۲- گوی که آن را با چوگان بزنند.

(گُ) (اِ.) مخفف گواه.