(رِ) (اِمر.) قبرستان.

(اِمر.) = گوره ماست:
۱- ماستی که از شیر گورخر باشد.
۲- ماست چکیده‌ای است که شیر خام در آن داخل کنند و بر هم زنند و خورند و گاه آب غوره یا سماق در آن زنند.

(رَ) (اِ.) [ تر - جغتابی ]
۱- حلقه‌ای که لشکری در گرد چیزی تشکیل دهد.
۲- نوعی اردوگاه که به وسیله گردونه‌هایی - که به شکل دایره تنظیم کنند - سنگربندی شود.

(رَ) (اِ.) سنگی که گازران جامه بر آن زنند و شویند.

(~.) (اِ.) غوره، حصرم.

(~.) (اِمر.) پستاندار شبگرد نقب زن از تیره راسوسانان.

(کَ) (ص فا.) قبرکن.

(گَ وُ) (اِ.) [ مغ. ] = گورگه: طبل، کوس.

(حامص.) عشرت، نشاط.

(دَ یا دِ) (اِمف) آشفته، درهم و برهم.

(گَ یا گُ) (ص مر.) = گاوریش: احمق، ابله.

[ فر. ] (اِ.) نوعی از میمون شبیه به انسان که بلندی اش تا دو متر هم می‌رسد، دُم ندارد و بدنش از موهای بلند و زیادی پوشیده شده‌است.

(گُ) (اِ.) چشم، عین.

(گَ) (اِ.) گردو، جوز.

(اِ.) باد صداداری که از مخرج انسان خارج می‌شود، تیز، ضرطه. ؛ ~ چه ربطی به شقیقه دارد کنایه از: دو چیز نامتجانس و نامربوط، جواب حرف نامربوط. ؛گنده ~ی کردن ادعا کردن، تفاخر بی ...

(مُ عَ لَ) (اِ.) (عا.) با سر به زمین خوردن، شدیداً به زمین خوردن.

(گَ وَ) (اِ.) هر یک از جانوران متعلق به گونه‌های مختلف تیره گوزن‌ها در اندازه و رنگ‌های گوناگون ؛ گاو کوهی.

(ص مر.) (عا.) آن که زیاد می‌گوزد. کنایه از آدم بی اهمیت.

(گَ)
۱- (اِمر.) ضرطه بد بو.
۲- کنایه از: سخنان لاف و گزاف و هرزه.

(لِ) (اِ.) بچه گاو، گاوی که هنوز بالغ نشده‌است.