(تَ) (مص م.) کوفتن.

(سَ) [ فر. ] (اِ.) بالش، بالشتک.

(س) (ص.)
۱- مردی که ریش نداشته باشد.
۲- شکل پنجم از اشکال رمل، فرح.

(~. بَ نِ) (اِمر.) جشنی بود که ایرانیان در اول ماه آذر برپا می‌کردند بدین وجه که مردی کوسه و یک چشم و بدقیافه و مضحک را بر خری سوار می‌کردند و دارویی گرم بر بدن او طلا می‌نمودند و ...

(~.) (اِمر.) نوعی ماهی عظیم - الجثه که مهاجم، خطرناک و گوشتخوار است. رنگش قهوه‌ای و درازی بدنش به شش متر می‌رسد.

(کَ س) (اِ.) باقلا.

(ص فا.) جد و جهد کننده، ساعی.

(ش) (حامص.) کوشیدن، سعی.

(~. کَ دَ) (مص ل.) جد و جهد کردن.

(شِ) (اِ.) کوشک. قصر.

(شْ) (اِ.) خانه بزرگی در میان یک باغ، کاخ تابستانی.

(دَ) (مص ل.) سعی کردن، جد و جهد کردن.

(اِ.) بوم، جغد.

(اِ.)
۱- صدمه‌ای که از سنگ و مشت و لگد برسد.
۲- آسیب، صدمه.
۳- اندوه.
۴- بیماری سفلیس.
۵- نوعی ناسزا.

(تَ) (مص م.) کوبیدن، صدمه زدن.

(تَ یا تِ) (ص مف.)
۱- کوبیده، ساییده، خسته و فرسوده.
۲- (اِ.) یک قسم طعام که با برنج و لپه و گوشت کوبیده درست می‌کنند.

(تِ) (حامص.) آسیب دیدگی، خستگی شدید.

(اِ.) قفس مرغان.

(اِ.) بافنده، جولاهه.

(یَّ) [ ع. کوفیه ] (اِ.) دستار چهار - گوشه‌ای که مردان عرب روی سر خود می‌ - اندازند و رشته‌ای مخصوص هم روی آن بر سر می‌گذارند که عقال نامیده می‌شود.