(گُ تَ) (اِمص.) کوفتن.

(گَ تَ یا تِ) (اِ.)
۱- هرچیز زشت و پلید.
۲- فضله چارپایان.

(گَ) (حامص.) زشتی، نازیبایی، پلیدی.

(گُ سَ تَ) [ په. ] (مص ل.) بریدن، جدا کردن.

(گُ سَ تِ) (ص مف.) جدا کرده، از هم جدا شده، باز شده.

(گُ سَ تِ)
۱- (حامص.) بریدگی، انقطاع.
۲- پراکندگی.

(گُ سَ) (اِ.) شکست در بخشی از پوسته جامد زمین که باعث جابه جایی چینه‌ها می‌شود.

(گُ س) (پس.) با بعضی واژه‌ها، معنای گسلنده می‌دهد. مانند: پیمان گسل.

(گُ سَ. کَ دَ) (مص م.) فرستادن، روانه کردن.

(گُ سَ دَ) (مص م.) گسیختن، پاره کردن.

(گُ سَ دَ) (مص م.) نک گسلاندن.

(گُ سَ دَ) (مص م.) = گسیلیدن: گسیختن، گسستن.

(گُ. بَ دِ) (ص مر. اِمر.) پیک، قاصد، چاپار؛ ج. گسی بندگان.

(گُ. تَ) (مص م.)فرستادن، روانه شدن.

(گُ تَ) (مص ل.) = گسیلیدن: پاره شدن، جدا کردن.

(گُ تِ یا تَ) (ص مف.) بریده، از هم جدا شده.

(گُ تِ یا تَ) (حامص.) جداشدگی، پاره شدگی.

(گُ) (اِ.) روانه ساختن.

(~. کَ دَ) (مص م.) فرستادن، روانه کردن.

(گُ) (اِ.) هر یک از اخلاط چهارگانه صفرا، بلغم، خون، سودا.